Taunus 2 - 2009

Van disco tot Feldberg, van kompasdoorsteek tot goed gesprek
en niet te vergeten: de Lala-clip....

Zaterdag 4 juli
De dag van vertrek, sinds 10 jaar weer een Bindingkamp naar de Taunus. De tijd waarop de wekker afliep deed weinig aan vakantie denken, maar iedereen kreeg het gelukkig voor elkaar om zes uur bij de Waterlelie te verschijnen. De hoeveelheid bagage stemde de buschauffeurs niet vrolijk en terecht: de bus zat zo vol dat er zelfs een paar tuinstoelen van de leiding achter moesten blijven.

Na een busrit van een uurtje of zes en een stop bij Raststätte Hünxe, kwamen we om half één uur aan op het kampeerterrein in Kronberg im Taunus. Daar verwelkomde Sandra ons met een lekker glaasje limonade. Sommigen moesten even slikken bij het zien van de primitieve kampeeromstandigheden. Vooral één tent stond wel heel erg scheef (‘opbouwploeghumor'), maar gelukkig scheen de zon en dan ziet alles er rooskleurig uit. Het was erg warm, dus na het inruimen van de tenten vertrokken we meteen naar het Waldschwimmbad, waar wel erg veel Duitsers waren, zelfs voor in Duitsland.

's Avonds aten we - traditioneel - macaroni met tomatensaus. Na de koffie deden we ter kennismaking een voorstelrondje en het bekende Tassenspel. Het avondprogramma was een inleiding op het thema ‘Leef met lef' door Hester en Nico. We luisterden naar een liedje van Karin Bloemen over lef en Nico las een stukje voor over leven met lef en keuzes durven maken. Hester vertelde vier dromen en er moest geraden worden van welke bekende Nederlanders deze dromen waren. Daarna moest iedereen zijn of haar eigen grote droom opschrijven en de rest van de week las iedereen die droom 's morgens bij de vlag voor. Dit kwam bij de een beter uit de verf als bij een ander. Na het avondprogramma gingen we nog een ‘korte avondwandeling' maken naar een uitkijktoren. Kort werd iets langer en de op eigen initiatief meegenomen zaklampen (niet nodig volgens Nico), kwamen toch wel goed van pas! Na het Wachterslied werd het vrij snel rustig in de tentjes.

Zondag 5 juli 

Met het schitterende liedje ‘Morning has broken' van Cat Stevens stonden we 's morgens met mooi weer op. Na het ontbijt moesten er aardappels geschild worden voor de andijviestamppot, en vervolgens de eerste corvee, aangekondigd via ansichtkaarten van alwetende ooms/zussen/moeders. Daarna gingen we op weg naar wat sinds jaar en dag een highlight in de Taunuskampen is, de Gro? Feldberg. Eerst een stuk met de taxi (4 stuks) met Mr. Engeland en daarna ‘off road' recht naar boven, meteen de wandelvuurdoop. Bovenop de Feldberg aten we ons lupaatje op en daarna ging de tocht verder naar nog zo'n Binding klassieker: de Fuchstanz, een Waldgaststätte midden in de bossen van de Taunus. Daar konden ook de mensen die niet houden van een lupa smeren van hun welverdiende lunch genieten. Na nog een uurtje of wat kwamen we zeer moe, maar toch wel enigszins voldaan, weer aan op het kampterrein. De fanatiekelingen hadden nog energie over voor een potje volleybal of rond-de-tafel-badminton, maar de meesten van ons wilden alleen nog maar zitten en roken.

Na een heerlijke stamppot rauwe andijvie van de geschilde aardappels was het tijd voor het avondprogramma. ‘Kleur bekennen' was het thema van dit avondprogramma van Nico en Fiona. Er werden 28 meerkeuze vragen gesteld zoals: welk beroep spreekt je het meest aan? En wat zou je doen als een vriendin zwanger is? Bij iedere vraag moest je naar het antwoord van jouw keuze, in één van de vier hoeken van het gras, lopen en werd dat antwoord op je formulier geschreven. Het resultaat was een persoonlijk profiel van iedereen, na te lezen in de kampkrant. Na het avondprogramma gingen we naar de vlag en daar wachtte een verrassing: de kompasdoorsteek! De reacties varieerden van "Vet!" en "Nee, dat is vet eng!" tot "Niet nog meer lopen!", maar iedereen ging toch vol goede moed zijn zaklamp opzoeken. Eén voor één werden de groepjes door Nico in de Multipla afgezet aan de rand van het bos en toen waren we op onszelf en het kompas aangewezen. Gelukkig lagen er niet te veel lijken in het bos en ondanks een kleine valpartij en wat onverwachte hekken, kwamen de meeste groepjes op of zeer dichtbij de goede parkeerplaats uit. Uitzondering was het groepje van Menno. Menno dacht dat zijn eigen richtinggevoel een tikje beter was dan dat van het kompas en kwam, waarschijnlijk alleen omdat hij de ‘Kroes-control' bij zich had, überhaupt weer in de bewoonde wereld terecht. Nico kwalificeerde Menno's prestatie -na 2 uur hemelsbreed zo'n 200 meter van het startpunt uitkomen- als ‘slechtste kompasdoorsteek ever'. Bij terugkomst op het kampterrein wachtten Sandra en Inge met glühwein en ballen van Nico powered by Hein Bosman en konden de sterke verhalen worden uitgewisseld. Maar om een uur of half vier was het toch echt tijd om te gaan slapen.

Maandag 6 juli

Na iets langer uitslapen dan gebruikelijk, genoten we van een ontbijt met luxe Kaiserbrötchen. Daarna maakten we een relaxed wandelingetje door de Opelzoo naar het stadje Königstein. We gingen eerst naar de oude burchtruïne en wie de moeite nam de toren te beklimmen kon genieten van het mooie uitzicht richting Frankfurt. Tevens konden we vanaf daarboven goed bekijken welke bizarre route het groepje van Menno precies had afgelegd de vorige avond. Na nog een klein incidentje met de Polizei en een steen die door niemand naar beneden was gegooid, kreeg iedereen vrije tijd in het stadje. Die werd, zoals 's avonds zou blijken, door sommige mensen grotendeels bij het energydrinkschap in de Aldi doorgebracht. We genoten nog van een ijsje bij de bekendste ijssalon van Königstein, befaamd tot in Aalsmeer, en toen was het tijd om weer terug te wandelen naar het kampterrein. Daar aangekomen konden we chillen in het razendsnel door Inge opgeblazen zwembad. Helaas kwamen de cocktails niet door en werd de rust ruw verstoord door een paar grapjassen met een teil waterballonnen. Even later bleek het zwembad overigens ook prima als hot tube te functioneren toen het in een regenbui met warm water was gevuld door de mannen. Toen de bui was overgetrokken, konden we gewoon weer lekker buiten eten: aardappels, bloemkool, broccoli en gehaktballen.
Ondertussen werd er ook flink gemoord in het kader van het moordspel. Aan het begin van de week had iedereen een briefje gehad met bijvoorbeeld ‘vermoord Hester door haar een foto van je te laten maken'. Als dat dan lukte, kreeg je het briefje van je slachtoffer, en moest je weer de persoon die daarop stond vermoorden. En zo vermoorde bijvoorbeeld Jessica Liza door een potje met haar te volleyballen, Rick vermoorde zijn slachtoffer door een foto te maken van haar en de hoofdleiding, Rosemarijn vermoorde Jitte door haar ‘fruhstück' te laten zeggen, en op soortgelijke manieren vielen er nog veel meer doden.

's Avonds bij de koffie gingen we eerst nog even zingen uit de bundel en daarna was het avondprogramma theatersport onder leiding van Menno en Rick. We deden spellen van de Lama's zoals ‘verboden te lachen' en ‘de doventolk'. Naast Liza en Michelle, die vertelden over hun grote hobby worstenkrabben was ook het Lama-moordspel een groot succes. Er bleken grote toneelspelers aan ons verloren te zijn gegaan, gezien de overtuiging waarmee onder andere werd uitgebeeld hoe Barbie op de maan iemand vermoorde met een vis.
Na alle hilariteit was het alweer bedtijd, de ingeslagen voorraden energydrink zorgde hier en daar nog even voor wat onrust maar al snel bleek dat de zelfs een tray per tent niet genoeg was om de gevolgen van een nachtje kompasdoorsteken het hoofd te bieden. En zo werd het snel weer rustig in het Jugendlager

Dinsdag 7 juli

Na het relatieve uitslapen van gisteren was het vandaag erg vroeg dag, we moesten namelijk de bus halen van 9.22 uur op de hoek bij de Falkensteiner Stock om te gaan survivallen met Siggi en zijn instructeurs bij de Eschbacher Klippen. Hester had de avond tevoren iedereen op het hart had gedrukt dat de bus niet gemist mocht worden en dat er dus 's morgens een beetje moest worden opgeschoten. En zowaar stonden ook de mensen met normaal enige opstartproblemen (we noemen geen namen) vandaag fris en fruitig op tijd bij de vlag. Vervolgens verliepen het ontbijt en de corvee in sneltreinvaart en stonden we van schrik een kwartier te vroeg bij de bus. Die kwam overigens zelf tien minuten te laat, waarmee onze overstaptijd van vier minuten was gereduceerd tot min zes minuten. Maar met een lange sprint door het stationnetje van Oberursel haalden we zowaar de trein. Twee treinen, twee bussen en nog een paar sprintjes later kwamen we aan bij de Eschbacher Klippen. Het regende en daarom begonnen we met de seilgarten in het bos. De bedoeling was steeds door middel van goed teamwork iedereen over/door/onder/naast één of andere touwconstructie te krijgen. Het groepje heren nam het zekeren van de partner niet zo serieus als hun begeleidster wenste. Het was tenslotte ook levensgevaarlijk om zo 30cm boven de grond te balanceren! Gelukkig werd het al snel droog en zonnig en konden we verder met het echte werk: klimmen, abseilen en tokkelen. Voor het tokkelen moesten we eerst een stuk over een richel klimmen, die eigenlijk best hoog, steil en smal was als je er eenmaal opstond en niet meer terug kon. Het touw waaraan we vervolgens naar beneden mochten zeilen moest aan het eind worden vastgehouden door je groepsgenoten. Jos, die moedig als eerste ging viel eerst 20 meter verticaal naar beneden voordat hij naar voren ging, maar daarna snapten we dat het handig was het touw strak te houden. En het was leuk om te zien hoe iedereen daar fanatiek aan meehielp. Desondanks stuiterde er af en toe nog iemand lichtjes op de grond. Fiona deed dat zelfs wat ongelukkig, maar dat kwam ook een beetje doordat ze zo nodig leuk naar de foto moest zwaaien. We mochten ook nog boogschieten en daarvan is vooral blijven hangen dat Nico zo mogelijk nog slechter bleek in boogschieten als Menno in kompasdoorsteken. Hoewel dat er vooral van afhangt vanuit wiens perspectief je het bekijkt... :)

Tussen de middag kwamen Inge en Sandra met broodjes knakworst voor de lunch, en daarna werd er weer vrolijk verder geklommen, geklauterd, en touw vastgehouden. Vooral Damien kreeg er geen genoeg van en is volgens de meest betrouwbare tellingen zo'n 33.000 keer naar boven geklommen en weer naar beneden getokkeld. Anderen klommen vooral in de kersenboom om wat broodnodige vitamientjes naar binnen te werken. En toen kwam Mister England alweer met zijn taxi en was het tijd om terug te gaan naar het kampterrein. Helaas waren we vergeten dat we naast 4 taxi's ook Sandra's auto nodig hadden voor het vervoer terug naar het kampterrein. Daardoor mocht een klein, maar dapper groepje nog zo'n uurtje langer bij de Klippen blijven, totdat Inge ze kwam ophalen. Op het kampterrein werd er tot het eten wederom gevoetbald, gevolleybald of gewoon uitgerust. De familie Uiterweg ging gezellig een potje volleyballen met de Frans/Duitse leiding van het kamp in het huis, goed voor je talen.

We aten opnieuw heerlijk, een Indische maaltijd met kip, rundvlees, rijst, sajoer-boontjes, sla, kroepoek, uitjes, augurken en nog veel meer. Aan tafel werd en passant Rosanne nog vermoord doordat ze belde met Nico's bel.

Na de corvee was het tijd voor de kampkrant, die enigszins gevuld begon te raken na een paar dagen. Er waren liefdesbrieven aan Nico, geniale diepgaande gedichten -vooral degenen die begonnen met ‘Oh'- en een doe-verhaal waarin Menno allerlei opdrachten had verwerkt die voor sommige personen zelfmoord zouden betekenen. En aangezien de meesten er met open ogen intrapten waren er weer een paar stappen gezet in het moordspel.

Het avondprogramma was een toneelstuk over een meisje dat zelfmoord wil plegen en haar beste vriendin vraagt haar te helpen. Overtuigend op de planken gebracht door Inge en Hester, met echte boom en echte strop. Daarna praatten we in groepjes over vriendschap: wat betekent vriendschap? Hoe belangrijk zijn je vrienden? Wat heb je voor ze over? In alle groepjes werd leuk en serieus gepraat en voor sommigen was de tijd zelfs te kort.
En toen was het vlag- en bedtijd en was het kamp alweer bijna op de helft.

Woensdag 8 juli
Waar we tot nu toe wel af en toe een buitje hadden gehad maar verder prima weer, zou dit achteraf gezien de enige dag worden waarop we enigszins onder de regen hebben geleden. Na alle gebruikelijk ochtendrituelen, gingen we opnieuw met de bus. Deze keer hoefden we niet te rennen voor de overstap, dus kwamen we op ons gemakje aan bij de Saalburg, een Romeinse vesting die herbouwd is op de fundamenten van de oude vesting, die deel uitmaakte van de verdedigingslinie op de Noordelijke grens van het Romeinse rijk. Best wel interessant als je er oog voor had :). Na een uurtje rondkijken, gingen we wandelend op weg naar het Hesselpark, een openluchtmuseum, eigendom van en vernoemd naar een broer/wederhelft van de leiding. Helaas waren de hemelsluizen inmiddels opengegaan. Dus toen we na een half uurtje + Nico-factor (= geschatte wandeltijd*1,5 + 10 minuten) wandelen verregend aankwamen bij het Hesselpark, was de stemming in (een deel van) de ploeg gedaald tot ver onder nul. Gelukkig kwamen we in een restaurant bij het Hesselpark, onder het genot van een frietje/schnitzel/gebakken ei/apfelstrüdel, langzaam weer op krachten en temperatuur. Maar desondanks had de leiding het idee dat de geplande wandeltocht van 3 uur exclusief Nico factor terug naar het kampterrein geen doorslaand succes zou worden. Een telefoontje naar de Duitse 9292 bood uitkomst: we konden ook met de bus naar huis. Van dit aanbod werd door het grootste deel van de groep dankbaar gebruik gemaakt, alleen de Überbickels Juliette, Tessa (ondanks haar blessure) en Jessica besloten toch te gaan lopen met een deel van de leiding (Sandra, Menno en Nico). Gelukkig kwam de luie busgroep ook nog aan een beetje lichaamsbeweging door het wederom (succesvol) achter bussen en treinen aanrennen, wat Jort nog bijna zijn Ipod kostte.

Het weer was inmiddels weer opgeklaard, en toen ook het bikkelgroepje na hun monstertocht was aangekomen op het kampterrein, konden we weer lekker in het zonnetje eten. Er was gekookt door Inge en interim kok Fiona. Ze hadden geschnetzeltes met spätzle en salade gemaakt. Het was heerlijk, maar dat was gezien hun minutieuze voorbereiding -tot diep in de nacht het recept bijschaven, uren en uren in de supermarkt en zelfs een werkbezoek aan een zeer bekend restaurant met een grote gele letter- ook geen verrassing!

Na het eten gingen we aan de corvee en daarna aan de thee en koffie en het avondprogramma. We gingen in groepjes het karakterspel doen, voorbereid door Sandra en Jolien. Het spel bestond uit kaartjes met (positieve) karaktereigenschappen zoals eerlijk, aardig, trouw, optimistisch enz. Iedereen moest om de beurt een kaartje omdraaien en dat geven aan de persoon in het groepje waarbij hij of zij die eigenschap het best vond passen. Zelf mocht je de kaartjes die je kreeg wegleggen als je jezelf er niet zo in herkende of houden als dat juist wel het geval was. Zo had aan het eind van het spel iedereen 3 eigenschappen die zowel de anderen als jijzelf goed bij je vond passen en die je dus min of meer typeerden. Het was een erg leuk spel, waarbij je zowel jezelf als anderen beter leerde kennen. En ook deze keer was de tijd voor sommige groepjes eigenlijk te kort.
Daarna gingen we weer naar de vlag en naar bed en op naar de Bonte dag.

Donderdag 9 juli
 
De Bonte dag! Na het ontbijt werd het plan van de dag uitgelegd. Hoewel 22 Baco inmiddels was uitgegroeid tot de kamphit, gingen we de clip naspelen en opnemen van een ander nummer: de Lala-song van Bob Sinclar. Er werden 4 groepjes gemaakt die allemaal een paar scènes uit de clip moesten voorbereiden. Ieder groepje mocht bij Menno op de laptop de clip een paar keer bekijken en vervolgens een passende outfit bij elkaar sprokkelen. Veel mensen hadden al kleren van thuis meegenomen en binnen de kortste keren was iedereen helemaal in 80-ties-hip-hop stijl. Vervolgens ging iedereen enthousiast aan de slag, er werden een draaitafel en een grasmaaier in elkaar geknutseld, een graffitimuur gespoten, en talloze danspasjes bedacht en geoefend. Na een lunch van pannenkoeken (!) was het tijd om te filmen. Cameraman Rick kwam bij alle groepjes langs om de stukjes op te nemen. Ook Nico had overigens een rol, buitengewoon goed getypecast. Niet alles ging in één keer goed, maar uiteindelijk had Rick een hele batterij leeg gefilmd en genoeg materiaal om thuis alles aan elkaar te monteren. Na de groepsfoto was het idee om naar het zwembad te gaan, maar daar was de groep het niet mee eens. Het grootste deel wilde naar het dorp, naar bleek omdat de voorraden sigaretten, snoep en energydrinks aan het opraken waren. Oplossing naar ieders tevredenheid werd dat de groep toch naar het zwembad ging, maar dat Dominique een grote groepsboodschappenlijst maakte en indiende bij de leiding, en dat Fiona en Jolien 's middags in kruideniersjas een winkeltje op het kampterrein inrichtten met een ruim aanbod in bovengenoemde artikelen.

In het zwembad werd er vooral gelegen en gevoetbald, en weinig gezwommen, het was namelijk eigenlijk maar frisjes. Een paar dames besloten te gaan douchen, maar kwamen daarbij, geheel per ongeluk, in de heren kleedkamer terecht. Daar was de hoofdbadmeester niet zo blij mee (understatement) en Nico moest op appèl komen. We mochten nimmer mehr in het zwembad komen! Niet zo slim van de dames, maar de badmeester reageerde ook erg raar en overdreven. Gelukkig was het voor ons de laatste dag en hopelijk heeft de volgende Taunusgroep geen last gehad.

Terug op het kampterrein was het alweer bijna etenstijd, vandaag een speciale Bonte avond maaltijd: Zwitserse aardappels. In de schil gekookte aardappels met naar eigen smaak verschillende soorten kaas, uitjes, augurken, zure room en allerlei andere lekkere dingen. Of ‘allemaal rare dingen' om met Ernst Jan slang te spreken. Het was heerlijk en er werd erg goed van gegeten maar iedereen moest wel ruimte overhouden voor Nico's traditionele Bonte avond toetje, a mid summer night's dream.

Er toen was het disco-time! Omdat de buren van het kampterrein in Taunus nogal gevoelige oortjes hebben en er nauwe banden met de Polizei op na houden, hielden we rekening met het feit dat we de Bonte avond vroegtijdig zouden moeten beëindigen. In dat geval was plan B om naar het dorp te gaan en ergens wat te drinken. Maar het was niet nodig, er kwamen geen problemen. Eerst keken we met de beamer naar de uncut versie van de opgenomen clip, wat een hoop lol opleverde. De disco kwam ietwat moeizaam op gang, maar toen de cocktails van Serena en Erika eenmaal geserveerd werden en de eerste sneeuwbal was ingezet brak het feest los. Er werd massaal gedanst op 22 Baco, ‘Heb de hele nacht liggen dromen' en andere klassiekers, en er werd ook nog flink geschuifeld. Erika en Serena hadden een ‘king and queen of the prom' verkiezing georganiseerd. Iedereen mocht stemmen en de winst ging naar Juliette en Mike die toen natuurlijk de laatste sneeuwbal mochten openen. Om half 2 was het mooi geweest en polonaisden we op ‘het is tijd, de hoogste tijd' de grote tent uit, het einde van een leuke, gezellige Bonte avond!

Vrijdag 10 juli
Alweer de laatste dag. Na een beetje uitslapen, konden we genieten van een heerlijke brunch met wentelteefjes, gekookte eitjes, jus d'orange, cereals, en nog veel meer. Na de brunch en de corvee was er ouderwetse tentenkeuring en (bijna) iedereen ging aan slag om wat orde in de chaos te scheppen. Nico en Rick waren de strenge, doch rechtvaardige jury en de winst ging naar de tent van Liza, Juliette en Michelle met loungehoek en optimale benutting van de zijvakjes (een mooie 9,5). Max, Michiel en Jort hadden de meest opgeruimde herentent (een keurige 7). De tenten van Melissa, Brenda en Esmee en die van Josh, Damien en Ernst Jan kregen de twijfelachtige eer van grootste t*ring zooi (ieder met een magere 4).
Na al dit schoonmaakgeweld moesten we onze uitgeputte lichamen nog een keer in beweging brengen voor een andere kampklassieker: sportdag! En het fanatisme was groot. Voor de teams goed en wel waren ingedeeld, waren de eerste spandoeken al geschilderd: ‘Meloen, meloen, meloen, we worden kampioen' Daar gaat iedereen toch extra zijn best van doen? Een bloedstollende strijd volgde. De drie spellen: flesje huppen, helmenrace en dekentje springen vergden het uiterste van ieders techniek, tactiek en uithoudingsvermogen. Toen de rookwolken waren opgetrokken, bleek de toch nog afgetekende winnaar team 4.

Toen we waren bijgekomen, wandelden we naar het stadje Kronberg. Er was kermis (‘Kerb') en een enkeling voelde zich sterk genoeg voor een rondje in de spin, of beproefde zijn geluk bij de schiettent, de leiding at vooral hamburgers. Er kon nog een lekker Italiaans ijsje uit het kampbudget vanaf en daarna wandelden we terug naar het kampterrein. Een paar stoere mannen en vrouwen gingen nog samen met Rick en Menno met de Multipla naar het bos om hout voor het kampvuur te sprokkelen.

We aten de laatste avond in stijl buiten, hoewel het wel een beetje koud was. Mexicaans, de favoriete kampmaaltijd van velen, en het was natuurlijk heerlijk. Aan tafel werden de prijzen voor de sportdag en tentenkeuring uitgereikt: zakken snoep, mini's van de drogist en dweiltjes voor de verliezende tenten, kwamen de volgende dag goed van pas. Na het eten gingen we schrijven aan de ‘wat vond ik van het kamp' stukjes. Toen de corvee gedaan was en alle stukjes af waren, stookten Menno en Rick het kampvuur op en kon de kampafsluiting beginnen. Er was eerst nog kampkrant, de geheime minnares van Nico maakte zich steeds verder bekend, er was een bijvoeglijke story, wonderbaarlijk genoeg altijd weer grappig, en er waren weer een paar ontroerende Oh-gedichten. Daarna gingen we nog even zingen en serveerden Inge en Sandra een glaasje appelwijn en toen werden de stukjes voorgelezen. Iedereen was erg positief en vond het een erg geslaagd kamp. De leiding zong ook nog het kamplied. Na het laatste Wachterslied (dat ongeveer iedere avond beter gezongen werd), kon iedereen nog even in de boekjes schrijven of na te genieten bij het kampvuur. Om half drie was het helaas toch echt toch tijd om naar bed te gaan, maar er werd niet door iedereen erg veel geslapen die laatste nacht.... Hadden we dan toch niet deze morgen hoeven uit te slapen?

Zaterdag 11 juli
Na het ontbijt moesten de tenten worden opgeruimd en schoongemaakt, net als de grote tent en het kampterrein. Gelukkig werd de bus pas tegen de middag verwacht, want de gang zat er niet bepaald meer in. Toch was alles klaar en kon er zelfs nog even in de boekjes worden geschreven voordat om een uur of 12 Taunus I aankwam. Na het uit en weer inladen van de bagage was de tijd echt gekomen: we moesten de Taunus verlaten en op naar Aalsmeer. We maakten nog een stop bij Montabaur in Duitsland, tot vreugde van velen naast een vestiging van het stage-restaurant van Inge en Fiona. Daarna ging de reis weer verder, er werd in de boekjes geschreven, we oefenden het lied en om half zeven draaiden we het parkeerterrein van de Waterlelie op. Nog even het lied zingen voor de toegestroomde vriendjes/vriendinnetjes, broertjes/zusjes, opa's/oma's vaders/moeders en toen was er écht een einde gekomen aan Taunus II 2009. Een week waarin alle ingrediënten voor een buitengewoon geslaagd kamp aanwezig waren; tenten, wandelingen, zon en af en toe een bui, kampvuur, disco, kompasdoorsteek, goed op elkaar ingespeelde leiding, en bovenal 28 hele leuke kampkinderen die met z'n allen één groep vormden. En het werd dus inderdaad een super kamp! Nu nog even nagenieten en dan op naar Oostenrijk 2010!

Hester

Jeugd- en Jongerenwerk Aalsmeer en Kudelstaart

sitemap - valid css! - valid xhtml 1.0 strict - aalsmeer.nu